รักครั้งใหม่ในหัวใจดวงเก่า

ในชีวิตของผมน้อยครั้งนักที่จะนั่งรถไฟในการเดินทางไปใหนมาใหน ส่วนใหญ่ในการเดินทางจะใช้รถประจำทางในการเดินทางเสมอ แต่ครั้งนี้เป็นกรณียกเว้น การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางจาก กรุงเทพฯ ดินแดนในในฝันของใครต่อใครหลาย ๆ คน เพื่อเดินทางกลับบ้าน คนส่วนใหญ่จะรีบเร่งเดินทางในเร็วที่สุด เพื่อจะได้เดินทางกลับถึงบ้านของตนเองตามที่หวังไว้ แต่สำหรับผมไม่ใช่ โดยเฉพาะครั้งนี้ ชีวิตผมออกจากบ้านเพื่อมาเรียนและเพื่อมาทำงานมันนานเสียจนลืมไปเลยว่าตัวเองสักวันจะต้องกลับบ้านแม้รู้ลึก ๆ ในใจ แต่ก็ตอบตัวเองเอาไว้ว่าไม่ใช่เร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอน ขณะที่ผมนั่งรถไฟกลับบ้านในครั้งนี้ผมเหมือนฝันยังไงไม่ทราบ และโดยเฉพาะชั้นโดยสารที่นั่ง นั้นก็เป็นชั้นที่ถูกที่สุด เป็นเพราะผมไม่เคยซื้อตั๋วรถไฟมาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ซื้อตั๋วเอง ผมแค่บอกคนขายตั๋วว่าผมจะไปใหนเท่านั้น เขาก็ยื่นตั๋วมาให้ผม คิดแล้วก็สมน้ำหน้าตัวเองในความโง่ในครั้งนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว และแล้วค่ำคืนแห่งการเดินทางอันแสนหดหู่ของผมก็สิ้นสุดลงเมื่อรถไฟที่โดยสารมานี้มาถึงสถานีที่ผมต้องการ
อากาศตอนเช้าบริเวณสถานีรถไฟประจำจังหวัดบ้านเกิดของผมมันค่อนข้างคุ้นเคย แต่ผมรู้สึกมึนงงพักหนึ่งเหมือนไม่รู้ทิศทาง มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ คล้าย ๆ กับการเดินทางไปในที่ ที่เราไม่เคยไปอย่างไงอย่างงั้น ผมสะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อมีมอเตอร์ไซด์รับจ้างคนหนึ่งเดินเข้ามาถามผมว่า "น้องจะไปใหนครับ" ผมหันไปมองหน้าเขาแล้วก็ส่ายหน้าช้า ๆ เพราะผมไม่ต้องการบริการของเขา จากสถานีรถไฟ ผมต้องนั่งรถสองแถวเพื่อไปบ้านผมอีกประมาณ 25 กิโลเมตร ผมแค่นั่งและมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเหมือนกับว่าไม่เคยมาที่นี่ มันก็จริงครับ ในระยะเวลา เกือบ 10 ปี ผมจากสถานที่แห่งนี้ไป กลับมาก็น้อยมากเต็มที การเดินทางกลับบ้านของผมในครั้งนี้ผมนึกไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเป็นการเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ ที่ผมเองก็คาดไม่ถึงว่าจะมีอะไรที่ผมไม่เคยเจอมาก่อนรอผมอยู่ข้างหน้านี้